در سورهء الرحمن گفتيم كه : ميزان امام ناطق است كه ارزشهاى وحى در زندگى او تجسم پيدا كرده و حجتى بر بندگان خدا است . [ 7 ] از آن جا كه پايان كار آدمى در گرو سنگين‌تر بودن نيكيهاى او است ، و حتى سنگين ذره‌اى از افعال بر له يا عليه او به حساب مىآيد ، پس شايسته چنان است كه شخص در آن كوتاهى نورزد ، چه باشد كه تنها يك حسنه كفهء حسنات را در ترازوى محاسبه بچرباند ، و تو را به بهشت و به آن زندگى برساند كه خاطر خواه تو است . « فَهُوَ فِي عِيشَةٍ راضِيَةٍ - پس او زندگيى خواهد داشت كه مايهء خرسندى او است . » اگر زندگى مايهء خرسندى خاطر باشد ، تمام نواحى زندگى تو سبب رضايت خاطر تو خواهد بود و در / 305 تراز دست يافتن به خواسته‌هاى خود قرار گرفته‌اى ، و گفته‌اند : معنى آن زندگى پسنديده ، يا زندگى آرام و مطابق ميل است . [ 8 ] واى بر آن كس كه فرصت زندگى را ضايع سازد ، و در بهره‌گيرى از فرصتهاى نيكو كوتاهى كند ، و گناهان را چندان كوچك شمارد كه در ترازوى او متراكم شود و بر كفهء كارهاى نيكوى او بچربد . « وَ أَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ - و اما آن كس كه ( كفهء نيكيها ) در ترازوى او سبكتر باشد ، » [ 9 ] « فَأُمُّهُ هاوِيَةٌ - پس جاى بازگشت او دوزخ است . » گفته‌اند كه « امّ » جايى است كه انسان آهنگ آن مىكند ، به همان گونه كه كودك آهنگ مادر مىكند و اين شعر را شاهد آورده‌اند : فالارض معقلنا و كانت امنا * فيها مقابرنا و فيها نولد پس زمين پناهگاه استوار و مادر ما است گورهاى ما در آن است و در آن به دنيا مىآييم ولى چنان مىنمايد كه اين كلمه از أمّ به معنى قصد كردن مشتق شده و امّ مقصدى است كه انسان به اختيار خود به آن باز مىگردد ، و به قولى مقصود با ام